“We zijn enorm gegroeid. In 1994 begonnen we met 6 schepen, 50 zeevarenden en 3 man op kantoor. Nu hebben we 55 schepen, 1200 zeevarenden en 54 mensen op kantoor. Van de recessie ondervinden we tot op heden geen last. De schepen moeten blijven varen en we hebben geen eigen bevrachtingafdeling. We willen een onafhankelijke partij blijven. Je moet doen, waar je goed in bent en dat is het dagelijks management. Ons voordeel is dat we grote klanten met een goede financiële bodem hebben. We staan bekend om onze no-nonsense mentaliteit en eerlijkheid, ook tegenover onze klanten. Als iets niet kan, zeg ik nee. Dat dwingt respect af. We hebben een goede naam opgebouwd, waardoor rederijen ons weten te vinden als ze projecten hebben”, vertelt Orsel. “Prioriteit is nu de interne organisatie. We zijn bezig met de uitbreiding van onze kantoorruimte en maken pas op de plaats. Tot 2012 willen we uitbreiden tot een vloot van 60 schepen en onze marktpositie behouden en versterken. Maar als er iets langskomt, zal ik er zeker naar kijken."

In 1988 ging Orsel als boekhouder aan de slag bij Rederij Sandfirden B.V.. Orsel: “Nadat de eigenaar het bedrijf had overgedragen aan zijn twee zoons, stevende het bedrijf in 1993 af richting faillissement. Ik had toen dagelijks de oude eigenaar en zijn adviseur aan de telefoon. Hij benaderde mij om aandeelhouder te worden in zijn nieuwe bedrijf. Ik was 23 en dan zijn er twee dingen die je kunt doen: hard wegrennen of het gewoon doen. Ik koos voor het laatste. Na 5 jaar hebben we de eigenaar uitgekocht. Sindsdien ben ik samen met Theo Dik (CFO, red.) en Marcel Marree (manager Crew Department, red.) aandeelhouder van MFG en CEO van het bedrijf.”

WISTA

“Eigenlijk had ik niks met schepen, maar het is een mooie wereld. Geen dag is hetzelfde. Ik reis veel binnen Europa, ga op klantbezoek en houd me bezig met de interne sturing. Daarnaast heb ik een aantal bestuursfuncties in scheepvaartgerelateerde zaken. Dat is leuk, maar ook belangrijk. Ergens tegenaan schoppen is makkelijk; als je invloed wilt uitoefenen, moet je zelf iets doen. Ik ben voorzitter van WISTA (Women’s International Shipping & Trading Association, red.) The Netherlands en zit in het internationale bestuur. Dat was een bewuste keuze. We onderschatten met z’n allen hoeveel vrouwen in deze sector werken. Het is jammer dat vrouwen het vaak lastig vinden om lid te worden van een netwerk, terwijl het juist zo belangrijk is. Een eigen netwerk is daarom fijn: je praat met gelijkgestemden over werkgerelateerde uitdagingen en je handelt met elkaar. Zo hadden wij advies nodig over juridische zaken in Frankrijk. Via WISTA kwamen we in contact met een Franse advocate. Dat biedt toegevoegde waarde.

Als manager is het belangrijk om mensen vertrouwen en verantwoording te geven. Je moet ervan uitgaan dat wat ze doen, goed is. Ik moet mijn mensen vaak remmen, ze gaan er 100% voor, zijn erg betrokken en willen vaak te veel. Ik ben sociaal, maar er zijn grenzen. Als je klein bent, sta je open voor alle problemen. Als je groter wordt, moet je afstand nemen. Maar voor echte problemen weten ze mij wel te vinden.

Zeevarenden

Werving is nog steeds een belangrijk punt: “We hebben diverse vacatures, bijvoorbeeld op de kwaliteitsafdeling. Zeevarenden blijven de grootste uitdaging, vooral voor de technische kant. Om mensen te werven doen we veel: we adverteren, staan op open dagen en de Wereldhavendagen, sponsoren een school in de Filippijnen via de KVNR. Ook zijn wij initiatiefnemers van het KNVR-project ‘Zeebenen in de klas’, waarbij zeevarenden op basisscholen vertellen over hun baan. Daar is een kapitein van ons op eigen naam een tijd geleden mee begonnen.”

Orsel is genomineerd voor twee prijzen: Accelerating Entrepreneur of the Year 2009 van Ernst & Young en Vrouwelijke Ondernemer 2009 van Federatie Zakenvrouwen. Is ze trots? “Trots, daar ben ik de persoon niet voor. Als ik zou winnen, is het een eer, maar we hebben het met het hele bedrijf gedaan. Zonder werknemers, die hard hun best doen, hadden we dit niet bereikt. Wat we met elkaar in 15 jaar hebben neergezet, daar kunnen we met z’n allen trots op zijn.”